كتابت متداول آن دوران بوده مىباشد ، و مترجم تا حدّ امكان سعى در اختيار و انتخاب كلمات معادل فارسى ، براى برگردان كلمات و اصطلاحات عربى نموده ، كه در اين تلاش خود تا حدّ زيادى موفق مىباشد ، ليكن از آنجايى كه در آن دوره كلمات و جملات و اصطلاحات عربى همچنان در ميان مردم ، و در محاورات عاميانه ، و نوشته‌هاى عالمان رايج و متداول بوده است ، از اين رو مترجم براى رساندن مطالب كتاب ، و معقول افتادن ترجمه خود در نظر حاكم قم ، و خوانندگان آن ، چاره‌اى جز همراه كردن كلمات عربى با برگردان فارسى آن نداشته است ، كه به نمونه‌هاى آن اشاره خواهد شد . 2 - تفاوتهايى در رسم الخط متداول كنونى ، با آنچه در دستنوشته آمده است ديده مىشود ، مهمترين اين تفاوتها عبارتند از : * استفاده از حرف جيم بجاى حرف چ ، مثل : جنين ، جه ، جهل ، آنج . * استفاده از حرف كاف براى گاف ، مثل : كرداند ، كرديد . * استفاده از همزه كسره‌دار ( ء ) بجاى پسوند ( ى ) ، مثل : واسطهء ، قلعهء ، مولاناء ، مالهاء ، نامهاء ، جويهاء ، آفريدهء . * استفاده از ( ب ) بجاى ( پ ) ، مثل : ، بديد ، بادشاه . * استفاده از ( ذ ) بجاى ( د ) ، مثل : براذران ، پذر ، بذين * چسبانيدن ( به ب ) متعدى به كلمات و اعلام و ضماير ، مثل : بشمشيرها ، به عربى ، به فارسى ، باستقلال ، بذينجانب * استفاده از تاء قصيره ( ة ) بجاى ( ت ) طويله ، كه در رسم الخط عربى متداول است ، مثل : فتوة ، سخاوة ، ولادة ، قضاوة ، دواة ، و استعمال عكس آن كه در عربى نامتداول است ، مثل : شيعت * استفاده فراوان از حرف ( با ) بجاى ( به ) ، مثل : با شهر خود معاودت كرد . * استفاده فراوان از تركيب و ضميمه نمودن كلمه عربى ، براى معادل كلمه فارسى ، مثل :